Author Topic: Our Bhagavan-Stories  (Read 22839 times)

Nagaraj

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4132
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #195 on: March 18, 2013, 05:19:40 PM »
Death Experience

The turning point in Venkataraman’s life came spontaneously in mid-July 1896. One afternoon, the youth for no apparent reason was overwhelmed by a sudden, violent fear of death. Years later, he narrated this experience as follows:

It was about six weeks before I left Madura for good that a great change in my life took place . It was quite sudden. I was sitting in a room on the first floor of my uncle’s house. I seldom had any sickness and on that day there was nothing wrong with my health, but a sudden, violent  fear of death overtook me. There was nothing in my state of health to account for it; and I did not try to account for it or to find out whether there was any reason for the fear. I just felt, ‘I am going to die,’ and began thinking what to do about it. It did not occur to me to consult a doctor or my elders or friends. I felt that I had to solve the problem myself, then and there.

The shock of the fear of death drove my mind inwards and I said to myself mentally, without actually framing the words: ‘Now death has come; what does it mean? What is it that is dying? This body dies.’ And I at once dramatized the occurrence of death. I lay with my limbs stretched out stiff as though rigor mortis had set in and imitated a corpse so as to give greater reality to the enquiry. I held my breath and kept my lips tightly closed so that no sound could escape, so that neither the word ‘I’ or any other word could be uttered, ‘Well then,’  I said to myself, ‘this body is dead. It will be carried stiff to the burning ground and there burnt and reduced to ashes. But with the death of this body am I dead? Is the body ‘I’? It is silent and inert but I feel the full force of my personality and even the voice of the ‘I’ within me, apart from it. So I am Spirit transcending the body. The body dies but the Spirit that transcends it cannot be touched by death. This means I am the deathless Spirit.’ All this was not dull thought; it flashed through me vividly as living truth which I perceived directly, almost without thought-process. ‘I’ was something very real, the only real thing about my present state, and all the conscious activity connected with my body was centred on that ‘I’. From that moment onwards the ‘I’ or Self focused attention on itself by a powerful fascination. Fear of death had vanished once and for all. Absorption in the Self continued unbroken from that time on. Other thoughts might come and go like the various notes of music, but the ‘I’ continued like the fundamental sruti note  that underlies and blends with all the other notes. Whether the body was engaged in talking, reading, or anything else, I was still centred on ‘I’. Previous to that crisis I had no clear perception of my Self and was not consciously attracted to it. I felt no perceptible or direct interest in it, much less any inclination to dwell permanently in it.
 
The effect of the death experience brought about a complete change in Venkataraman’s interests and outlook. He became meek and submissive without complaining or retaliating against unfair treatment. He later described his condition:

One of the features of my new state was my changed attitude to the Meenakshi Temple. Formerly I used to go there occasionally with friends to look at the images and put the sacred ash and vermillion on my brow and would return home almost unmoved. But after the awakening I went there almost every evening. I used to go alone and stand motionless for a long time before an image of Siva or Meenakshi or Nataraja and the sixty-three saints, and as I stood there waves of emotion overwhelmed me.

(Ashram Website)

--
मनश्चेन्न लग्नं गुरोरंघ्रिपद्मे ततः किं ततः किं ततः किं ततः किम् ।।

Manaschenna lagnam Gurorangri padme, Thatha kim Thathah Kim, Thathah kim Thathah kim

If the mind does not remain at the Lotus feet of Guru, What is the use? What is the use? What is the use!!

Nagaraj

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4132
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #196 on: March 18, 2013, 05:22:47 PM »
Sri Kunju Swamigal was Bhagavan Sri Ramana Maharshi’s ardent disciple.  He came to Bhagavan at a very young age, even before being put into formal schooling.

While he was at the Ramanashram, he would often witness a number of learned scholars coming to the Ashram from various corners and discuss and debate on philosophy and other topics quoting from various ancient Texts such as the Brahmasutra, the Upanishads and the Bhagavat Gita.

Kunju Swamigal would get fascinated by the way the scholars quoted and discussed.  He once expressed to Bhagavan that  he also wished to go out and learn the scriptures so that it would enable him too to participate in such discussions.

Hearing this, Bhagavan smiled and said, ‘I am already removing your accumulated Vasanas (the latent impressions of previous births) and now you want to accumulate further more! And then make me remove all of them together!’

--
मनश्चेन्न लग्नं गुरोरंघ्रिपद्मे ततः किं ततः किं ततः किं ततः किम् ।।

Manaschenna lagnam Gurorangri padme, Thatha kim Thathah Kim, Thathah kim Thathah kim

If the mind does not remain at the Lotus feet of Guru, What is the use? What is the use? What is the use!!

Nagaraj

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4132
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #197 on: March 18, 2013, 05:42:21 PM »
On Pillai’s death, a telegram was sent to Bhagavan conveying the
news. After seeing the telegram Bhagavan said in Tamil, “Siva prakasam
Sivaprakasamanar”, that is, Sivaprakasam has become Siva-Prakasam,
the light of Siva.

(Face to Face)

--
मनश्चेन्न लग्नं गुरोरंघ्रिपद्मे ततः किं ततः किं ततः किं ततः किम् ।।

Manaschenna lagnam Gurorangri padme, Thatha kim Thathah Kim, Thathah kim Thathah kim

If the mind does not remain at the Lotus feet of Guru, What is the use? What is the use? What is the use!!

Nagaraj

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4132
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #198 on: March 18, 2013, 05:43:59 PM »
Bhagavan never used to prescribe discipline for any one. His
nature was to instruct by following himself the discipline of conduct
enjoined upon spiritual aspirants. When someone complained that
Bhagavan was not censuring the conduct of some devotees, he said,
“Who is to correct whom? Is it not the Lord alone who has the authority
to correct everyone? All we can do is to correct ourselves. That itself is
correcting others.”

(Natesa Mudaliar)

--
मनश्चेन्न लग्नं गुरोरंघ्रिपद्मे ततः किं ततः किं ततः किं ततः किम् ।।

Manaschenna lagnam Gurorangri padme, Thatha kim Thathah Kim, Thathah kim Thathah kim

If the mind does not remain at the Lotus feet of Guru, What is the use? What is the use? What is the use!!

Nagaraj

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4132
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #199 on: March 18, 2013, 05:49:04 PM »
A few years after Bhagavan passed away, as I approached the Ashram gate I was surprised to see Natesa Iyer seated on the steps of a temple close to the Ashram. On enquiry he said, “The Ashram management had asked me to leave. I have no other place to go. This is my sadguru’s Ashram. I have decided to sit here because this is the closest I can get to the Ashram.” Annoyed that he had been treated in this  way, I went straight to my father, the Ashram president. But he refused to take him back.

I was very agitated and went to see Muruganar, who lived in a small cottage outside the Ashram. With tears in my eyes I told him what has happened. Muruganar gave me a mischievous smile and asked, “Why are you telling me about this? You could have gone directly to Bhagavan and told him about the problem. Will he not listen to you if you go to his samadhi?” I went to the shrine and shouted as loudly as  I could: “Bhagavan! Injustice has been done to Natesa Iyer! My heart aches! Please allow him to come back to his job.” Fortunately, no one was there to wintess my strange outbrust. I prostrated and left for giri pradakshina, confident that Bhagavan would take care of the problem.

The following morning, when I went to the Ashram I saw Iyer working at his usual place in the kitchen. When asked he told me, “When the president was walking home last night, he stopped in front of the temple and requested me to come back to the Ashram and take up the old job again.”

(V. Ganesan)
मनश्चेन्न लग्नं गुरोरंघ्रिपद्मे ततः किं ततः किं ततः किं ततः किम् ।।

Manaschenna lagnam Gurorangri padme, Thatha kim Thathah Kim, Thathah kim Thathah kim

If the mind does not remain at the Lotus feet of Guru, What is the use? What is the use? What is the use!!

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2204
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #200 on: March 19, 2013, 06:12:56 AM »
29th November, 1945 (9) SAMATVAM (EQUALITY WITH ALL)
I believe it was about a year back. You know Ramachandra Rao, an Ayurvedic physician? For preparing a medicine that would give strength to Bhagavan’s body, he made out a long list of the necessary herbs and ingredients and showed it to Sri Bhagavan. Like a good boy, who would readily obey instructions, Bhagavan went through the whole list,praised the efficacy of the various drugs and finally said, “For whom is this medicine, my dear man?” He said quietly, “For Sri Bhagavan himself.” On hearing that, Bhagavan said, “No doubt, you have given me a long list, but where am I to get the money for it? It may cost Rs. 10/-, and whom am I to approach for it?”
Someone quietly said, looking around at the Ashram property, “Whose is all this, Swamiji?” “Yes, but what have I? If I want a quarter anna, I must go and ask the Sarvadhikari. How should I go and ask him? He gives me a little food, if I go there as soon as the bell rings. I also eat along with the others and then come back, and I
might be refused food if I was late. Even in being served food, I come last,” said Bhagavan. The poor physician trembled with fear and, with folded hands, said, “Swamiji, I just showed you the list and I myself will get the required drugs.” Upon this Bhagavan said, “Oh yes? You will get them? But if that medicine is good for me, it must necessarily be good for all the others here. Can you give it to them also as well as to me?” When some people said, “Why do we want it, Swamiji?” Bhagavan replied, “If people who do physical work don’t need a body-building tonic, how do I who merely sits here and eats? No, no, that can’t be!”
Once before, Dr. Srinivasa Rao told Bhagavan about an Allopathic medicine which gives strength and said that it would be good for Bhagavan if he took it. Bhagavan said,
“Yes, that is all right, you are rich and can take anything; but what about me? I am a mendicant. How can I have such a costly medicine?” Then the doctor said, “Bhagavan always declines everything that is offered, but if he agrees to take something, won’t it be forthcoming? Or if not medicines, why not take some nutritious food such as milk, fruit and almonds?”
Bhagavan replied: “All right; but I am a daridranarayana (God in the form of the poor and the destitute). How can I afford it? Besides, am I a single individual? Mine is a large family. How can all of them have fruits, milk, almonds, etc.?” Bhagavan dislikes anything special for himself. He has often told us that if anybody brings eatables and
distributes them amongst all he will not mind even if he is left out, but he will feel hurt if the eatables are given to him only and not distributed to others along with him. If
he is walking along a path, and some people are coming in the opposite direction, he does not like them to step aside for him but instead he will himself step aside and
allow them to pass and, until they do, he will not go a step farther. We should consider ourselves fortunate if we can imbibe even a thousandth part of this spirit of equality
and renunciation.
If dull-witted people like me who do not know his ideas give him preferential treatment in matters of food, etc., he excuses a great deal since forbearance is his nature, but when it goes too far he gets disgusted and says, “What am I to do? They have the upper hand, they are the people who serve, I am the one who eats. I must listen to what they say, and eat when they want me to. You see, this is swamitvam (life of a Swami). Do you understand?” What more admonition can one want than this?

Letters from Sri Ramanasramam-Suri Nagamma

Balaji

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 254
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #201 on: March 19, 2013, 01:12:03 PM »
ரமணர் ஆயிரம் — அரவிந்த் சுவாமிநாதன்

பகவானும் வள்ளிமலை சுவாமிகளும்

மைசூர் சுவாமிகள், திருப்புகழ் சுவாமிகள் என்று அழைக்கப்பட்டவர் ஸ்ரீ வள்ளிமலை சுவாமிகள். இவர் மிகச் சிறந்த முருக பக்தர். இவருக்கு திருவண்ணாமலை சென்று ரமண பகவானை குருவாக அடைய வேண்டும்; அவரிடம் தீக்ஷை பெற வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது. அதனால் ரமணரைத் தேடிக் கொண்டு இவர் அண்ணாமலைக்கு வந்தார். ஆலயத்துக்குச் சென்று அருணாசலேஸ்வரரை வழிபட்ட பின் பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியை தரிசனம் செய்யச் சென்றார். அப்போது பகவான் விரூபாஷி குகையிலும், ஸ்கந்தாசிரமத்திலும் வாசம் செய்த காலம்.

விருபாக்ஷி குகையை அடைந்தார் திருப்புகழ் சுவாமிகள். அப்போதுதான் பகவான் ரமணரும் குகையை விட்டு வெளியே வந்தார். ஸ்ரீ ரமணரின் கோவணம் மட்டுமே அணிந்த தோற்றமும், நீண்ட கைத்தடியும் அவருக்கு பழனியாண்டவரை நினைவுபடுத்தியது. பகவான் ரமணர் திருப்புகழ் சுவாமிகளுக்கு பழனியாண்டவராகவே காட்சி அளித்தார். “தென் பழனி ஆண்டவனுக்கு அரோகரா!” என்றவாறே ரமணரின் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கினார் திருப்புகழ் சுவாமிகள். பின் அங்கேயே பிற தொண்டர்களுடன் சேர்ந்து வசிக்க ஆரம்பித்தார். ரமணரின் அன்பிற்குப் பாத்திரமானார். பகவான் சன்னிதானத்தில் முருகன் புகழ் பாடுவதே அவருக்கு நித்ய கடமையாயிற்று. பகவான் ரமணர் ஓய்வாக இருக்கும் பொழுது, கம்பீரமான தனது குரலால் திருப்புகழைப் பாடுவார். பகவான் ரமணர், சுவாமிகளை “திருப்புகழ் முருகன்” என்றே அன்புடன் அழைப்பார். ரமணரை வணங்குவதை தனது நித்ய கடமையாகக் கொண்டிருந்தார் சுவாமிகள்.

ஒரு நாள்…

பணிவிடை செய்து கொண்டிருந்த திருப்புகழ் சுவாமிகளைப் பார்த்து, ரமணர், ”கீழே போ, கீழே போ, இங்கே நிற்காதே! உடனே கீழே போ” எனக் கட்டளையிட்டார். திருப்புகழ் சுவாமிகளுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. ‘தான் ஏதும் தவறு செய்து விட்டோமோ, அதுதான் மகரிஷி கோபித்துக் கொண்டு தன்னை கீழே போகுமாறு சொல்லிவிட்டாரோ’ என நினைத்து வருந்தினார். பின்னர் ‘குருவின் வார்த்தையை மீறக்கூடாது’ என்று, நினைத்து, அவர் கட்டளையிட்டபடியே மலையிலிருந்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்தார்.

கீழே.. ஒரு குட்டையில் சேஷாத்ரி சுவாமிகள் நின்று கொண்டிருந்தார். அங்குள்ள ஒரு எருமையைக் கட்டிக் கொண்டு, அதனோடு ஏதோ பேசி கொஞ்சி கொண்டிருந்தார். உடல் முழுவதும் சேறு, சகதி.

திருப்புகழ் சுவாமிகள் வருவதைப் பார்த்தார் மகான் சேஷாத்ரி சுவாமிகள். உடனே குட்டையை விட்டு எழுந்து ஓடோடி வந்து திருப்புகழ் சுவாமிகளைக் கட்டிக் கொண்டு விட்டார். சேஷாத்ரி சுவாமிகளின் உடை மீதுள்ள சேறு, சகதி எல்லாம் திருப்புகழ் சுவாமிகள் மீதும் ஒட்டிக் கொண்டது. திருப்புகழ் சுவாமிகளோ ஒன்றுமே புரியாமல் திகைத்துப் போய் நின்று கொண்டிருந்தார். சகதி வாசத்துக்கு பதிலாக எங்கும் ஒரே சந்தன வாசம். திருப்புகழ் சுவாமிகளின் மீதும் சந்தன வாசம் வீசியது. திகைத்துப் போய் நின்று கொண்டிருந்த திருப்புகழ் சுவாமிகளைத் தன்னருகே இழுத்து அருகில் அமர வைத்துக் கொண்ட சேஷாத்ரி சுவாமிகள், அவருக்கு உபதேசம் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

“ஆத்மாத்வம் கிரிஜாமதி; ஸஹசரா; ப்ராணா; சரீரம் ஹம்
பூஜாதே விஷயோப போக ரசனா, நித்ரா ஸமாதி ஸ்திதி…”

- எனத் தொடங்கும் சிவ மானச ஸ்தோத்திரத்திலிருந்து நான்காம் ஸ்லோகத்தைச் சொல்லி அதன் பொருளை விளக்கினார். “ஈசனே நீயே எனது ஜீவாத்மா; தேவியே நீயே எனது புக்தி! என்னுடைய உடலே உன்னுடைய இருப்பிடம். நான் ஈடுபடும் அனைத்து விஷயங்களும், அனுபவிக்கும், அனைத்து போகங்களும் உன்னுடைய பூஜையே!” என்ற பொருள்படியுமான அந்த ஸ்லோகத்தின் பொருளை திருப்புகழ் சச்சிதானந்த சுவாமிகளுக்கு விளக்கி அருளிய சேஷாத்ரி சுவாமிகள், “இதே கருத்துக்குச் சமமான திருப்புகழ் பாடல் ஏதேனும் உள்ளதா?” எனக் கேட்டார்.

அதற்கு திருப்புகழ் சுவாமிகள், “அமல வாயு வோடாத..” எனத் தொடங்கும் 1048-வது திருப்புகழின்

“எனதியானும் வேறாகி எவரும் யாதும் யானாகும்
இதய பாவா னாதீத மருள்வாயே! “

-என்ற வரிகளைப் பாடி, பொருளையும் விளக்கினார்.

அதைக் கேட்டு மிகவும் மனம் மகிழ்ந்த சேஷாத்ரி சுவாமிகள், “திருப்புகழ்தான் உனக்கு இனி தாரக மந்திரம். நீ இனிமேல் உன்னுடைய சுயநலத்திற்காக என்று எந்தக் காரியத்தையும் செய்யாமல், சிந்தனை, சொல், செயல் என அனைத்தையும் பரம்பொருளுக்கே அர்ப்பணம் செய்து வாழ். அனைத்தும் இறைவனுக்கே என்ற அர்ப்பணிப்பு உணர்வோடு வாழ்க்கை நடத்து. நீ இனி வேறு எந்த மந்திர நூல்களும் படிக்க வேண்டாம். ஜெப, தபங்கள் என்று எதுவும் செய்ய வேண்டாம். உனக்கு திருப்புகழே போதும். இனி நீ எங்கு சென்றாலும் திருப்புகழ் ஒலிக்க வேண்டும்” என்று கட்டளையிட்டார்.

திருப்புகழ் சுவாமிகளுக்கு ஒரே ஆனந்தம். சாஷ்டாங்கமாகக் காலில் விழுந்து வணங்கினார். பின்னர் சேஷாத்ரி சுவாமிகள் அவரிடம், “நீ இனிமேல் வள்ளி மலைக்குப் போய் தவம் செய்து கொண்டிரு. பின்னர் நானும் அங்கு வந்து சேருகிறேன்” என்று கூறி ஆசிர்வதித்தார். மகானை வணங்கி விடை பெற்ற திருப்புகழ் சுவாமிகள், குருவின் ஆணைப்படி வள்ளிமலைக்குப் போய் தவம் செய்து வரலானார். அது முதல் அன்பர்கள் அனைவராலும் அன்புடன் “வள்ளிமலை சுவாமிகள்” என அழைக்கப்பட்டார்.

ரமணரை குருவாக அடைய நினைத்தார் திருப்புகழ் சுவாமிகள். ஆனால் அவருக்கு சேஷாத்ரி சுவாமிகள் குருவாக அமைந்தார். ஒருவர் எப்படிப்பட்ட பக்தராக இருந்தாலும், சீடர் குருவைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது; குருவே தமக்கான சீடரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார் என்பதற்கு இச்சம்பவம் ஒரு சான்றாகிறதல்லவா?

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாயா!

from the facebook
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya